ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΕΒΕΛΙΝ - ΜΙΣ ΜΑΝΤΟΟΥ

ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΗΡΩΙΔΕΣ ΕΒΕλΙΝ – Μ.ΜΗΝΤΟΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ (ΘΕΤΙΚΗ-ΑΡΝΗΤΙΚΗ) Η ΕΒΕΛΙΝ Η Έβελιν πρόκειται για μία τυπική γυναίκα του 20ου αιώνα, η οποία είναι να ασφυκτιά από τη καταπιεστική κοινωνία στην οποία έχει μεγαλώσει και ζει. Οι αναχρονιστικές αντιλήψεις θέλουν τους ανθρώπους τις μικροαστικής κοινωνίας και ειδικά τις γυναίκες να ζουν μίζερα και βλέπουν τη ζωή να περνά δίπλα τους χωρίς να την παίρνουν στα χεριά τους. Μια τέτοια γυναίκα είναι και η Εβελυν ,η οποία φαίνεται να είναι άβουλη και ανεκτική αφού υπομένει στωικά την άσχημη συμπεριφορά που έχουν τόσο το αφεντικό στη δουλειά της όσο και ο πατέρας της στο πρόσωπο της, γεγονός που μας οδηγεί στο να τη χαρακτηρίσουμε και καλόκαρδη, αφού εκείνη συνεχίζει να τους αγαπάει και να τους φροντίζει χωρίς να αντιδρά, οντάς απαθής .Την αδιάφορη κατά τα άλλα ζωή της έρχεται να φωτίσει ο Φρανκ, ένας άντρας πολύ σωστός ,καλός και ανοιχτόκαρδος, ο οποίος φαίνεται να την αγαπάει και να την φροντίζει όσο κανένας άλλος. Παρόλα αυτά όταν εκείνος της ζητά να μεταναστεύσουν και να αρχίσουν τη ζωή τους στο Μπουένος Άιρες εκείνη διατηρεί πολλές επιφυλάξεις για την απόφαση της αυτή παρά την αγάπη που του έχει. Η Εβελυν φαίνεται να είναι πολύ υπεύθυνη και να έχει ηθική συνείδηση αφού δεν θέλει να αθετήσει την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα της να προσέχει τον πατέρα και τα αδέλφια της όταν εκείνη πεθάνει. Όταν πρέπει λοιπόν να αποφασίσει για το δίλημμα που έχει εμφανιστεί στη ζωή της τότε παίρνει πολύ σοβαρά την υπόσχεση της αυτή πράγμα που βαραίνει τη συνείδηση της και δεν της επιτρέπει να φύγει από τη μίζερη ζωή της και να ζήσει έτσι όπως επιθυμεί και με αυτόν που αγαπάει. Έτσι λοιπόν οι ένοχες καταβάλουν την Εβελυν η οποία εν τέλει αποφασίζει να μη φύγει και φροντίζει την οικογένεια της. Αυτή η πράξη φανερώνει τόσο την ηθική συνείδηση της πρωταγωνίστριας όσο και την αδυναμία της να αντιμετωπίσει τους φόβους και τη δείλια της και να ελευθερωθεί. Η ΜΙΣ. ΜΗΝΤΟΟΥΣ Η Μ.Μηντοους αρχικά φαίνεται ότι είναι μελαγχολική ,ψυχρή και έχοντας ένα βλέμμα απελπισίας να περνά μέσα από τους διαδρόμους του σχολείου στο οποίο δουλεύει. Έπειτα όταν μπαίνει στην τάξη δείχνει τόσο αυστηρή που ακόμα και οι μαθήτριες τους τρόμαξαν. Η καρδία της είναι πληγωμένη και είναι ψυχολογικά κατεστραμμένη αφού ο μικρότερος σε ηλικία αρραβωνιαστικός της έγραψε ένα γράμμα στο οποίο της λέει πως θέλει να ακυρωθεί ο γάμος που πρόκειται να έκαναν. Η ίδια νιώθει προδομένη και πολύ απογοητευμένη από τον αγαπημένο της που ξαφνικά άλλαξε τη γνώμη του και αποφάσισε να την παρατήσει και πιστεύει ότι το γεγονός αυτό θα διαβάλλει την τιμή της και θα πρέπει να αλλάξει πόλη και σχολειό έτσι ώστε να ξαναρχίσει τη ζωή της κάπου που δεν γνωρίζουν για εκείνη. Φαίνεται να βάλλεται από τα ειρωνικά βλέμματα των συναδέλφων της και προσπαθεί με κάθε τρόπο και ηρεμία που της έχει απομείνει να χειριστεί την κατάσταση και να αμυνθεί. Υπάρχει μέσα στο κείμενο μια αντίθεση ανάμεσα στην ευτυχία και τη θλίψη που νιώθει η ηρωίδα. Η πρωταγωνίστρια φαίνεται να κινείται ανάμεσα στην ευτυχία που ένιωθε πριν το γράμμα άλλα και τη δυστυχία που νιώθει όταν το παίρνει. Όμως στο τέλος του διηγήματος όταν είναι αποφασισμένη ότι πρέπει να αλλάξει τη ζωή της λαμβάνει ένα γράμμα που της ανατρέπει όλο το σκηνικό αφού ο αγαπημένος της άλλαξε γνώμη και θέλει να παντρευτούν . Εκείνη μεθυσμένη από χαρά και ελπίδα παραβλέπει τις παρατηρήσεις τις διευθυντρίας και πηγαίνει στην τάξη με χαμόγελο και κέφι να συνεχίσει το μάθημα μουσικης.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΕΒΕΛΙΝ-ΜΙΣ ΜΑΝΤΟΟΥ

 Aφού διαβάσετε της Κ. Μάνσφηλντ ‘’Μάθημα μουσικής’’ (Β.14 σελ.263), να συγκρίνετε τις 2 γυναίκες των διηγημάτων του Τζόυς και της Μάνσφηλντ και την αντίδρασή τους (θετική ή αρνητική)στα διλήμματα που αντιμετωπίζουν (Δοκίμιο 600 λέξεων περίπου) Διαβάζοντας τα κείμενα (Έβελιν-Μάθημα μουσικής) αντιλήφθηκα ότι και τα 2 αναφέρονται σε 2 διαφορετικές ηρωϊδες που ίσως συμπίπτουν σε μερικά σημεία ,στα οποία θα αναφερθώ παρά κάτω. Αρχικά στο διήγημα Έβελιν συναντήσαμε μια νέα κοπέλα η οποία ζούσε μια άθλια ζωή μετά τον θάνατο της μητέρας της. Σ’ όλο το κείμενο γίνεται αντιληπτή η τάση φυγής της, καθώς δείχνει να μην αντέχει την μίζερη ζωή που ζει, επιθυμώντας να δραπετεύσει με τον αγαπημένο της Φράνκ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή απ’ αυτήν. Η επιθυμία της ,όμως αυτή, έμεινε ανικανοποίητη διότι η Έβελιν δεν μπορούσε να αθετήσει την υπόσχεση που έδωσε στην μητέρα της πριν πεθάνει, ότι δηλαδή θα έμενε να προσέχει την οικογένεια της. Οι ενοχές νίκησαν την επιθυμία της ψυχής της και αποφάσισε να καθηλωθεί στο ανυπόφορο περιβάλλον και την μίζερη ζωής της, και να εγκαταλείψει τον Φράνκ ,που μαζί του θα έβρισκε την ευκαιρία να ευτυχίσει και να ζει ελεύθερα. Αντίθετα στο άλλο διήγημα συναντήσαμε την Μις Μήντοους, η οποία ήταν δασκάλα μουσικής. Ο αγαπημένος της, Μπάζιλ, την παράτησε αφήνοντας της μόνο ένα γράμμα χωρισμού γεγονός που της δημιούργησε τεράστια απογοήτευση και λύπη. Η Μις Μήντοους χωρίς να μπορεί να αντιδράσει ‘’ξεσπάει’’ στις μαθήτριες της, βάζοντας τες να τραγουδούν θρηνητικά τrαγούδια, γιατί τέτοιου είδους τραγούδια την εξέφραζαν έπειτα από τον χωρισμό της με τον Μπάζιλ. Αργότερα όμως ένα γράμμα μετάνοιας από τον Μπάζιλ για τα λόγια του, της βάζει το χαμόγελο στα χείλη και χαρούμενη βάζει τα κορίτσια να αλλάξουν είδος τραγουδιού, βάζοντας τες να τραγουδούν τραγούδια γεμάτα χαρά και αγάπη ,αφού αυτά τα συναισθήματα είχε εκείνη τη στιγμή. Το κοινό που διακρίνω ανάμεσα στις 2 γυναίκες είναι οι στεναχώριες που βιώνουν για διαφορετικούς λόγους και η αγάπη που νιώθουν για τους αγαπημένους τους. Όμως η αγάπη αυτή είναι διαφορετική για την κάθε μια! Η Έβελιν παρ’ όλο που αγαπούσε πολύ τον Φράνκ ,τον άφησε να φύγει ακόμα και αν η ίδια επιθυμούσε πιο πολύ να φύγει από την μίζερη ζωή της, Δείχνει την αποστασία της από την αγάπη της για τον Φράνκ και την απόφασή της να μην ευτυχήσει και να συνεχίσει να υπομένει στις δύσκολες συνθήκες. Εδώ διακρίνεται η ματαιότητα της φυγής, αφού τελικά δεν έφυγε και η αλλόκοτη και απροσδόκητη απόφασή της να μείνει πίσω. Από την άλλη πλευρά η Μις Μήντοους αγαπούσε και αυτή πολύ τον Μπάζιλ και όταν την εγκατέλειψε ,φάνηκε η λύπη της και η επιθυμία της να γυρίσει πίσω. Όταν τελικά ο Μπάζιλ γύρισε ,εκείνη τον δέχτηκε πίσω χωρίς καμία αντίρρηση ,αλλά έδειχνε χαρούμενη για την επιστροφή του. Εδώ, δείχνει την ανίκητη αγάπη της για τον Μπάζιλ που τον δέχεται ό, τι και αν έγινε. Η αγάπη και των 2 γυναικών λοιπόν είναι μεγάλη αλλά διαφορετική γιατί η κάθε μία διάλεξε άλλον τρόπο να την εκφράσει. Άρα συνοπτικά ,στα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι 2 ηρωϊδες ,η Έβελιν έχει αρνητική αντίδραση καθώς δεν έφυγε με τον Φράνκ και καθηλώθηκε στην μίζερη ζωή της, ενώ η αντίδραση της Μις Μήντοους για την επιστροφή του Μπάζιλ είναι θετική γιατί χάρηκε αφάνταστα που γύρισε και τον δέχτηκε χωρίς καμία συνέπεια. Τα 2 διηγήματα δεν ταίριαζαν σε κανένα σημείο(χώρο,χρόνο κλπ.) όμως και στα 2 υπήρχε το αίσθημα της αγάπης που καταστράφηκε (Έβελιν) και διατηρήθηκε (Μάθημα μουσικής). (539 λέξεις)

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΕΒΕΛΙΝ ΜΙΣ ΜΑΝΤΟΟΥ ΤΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ "ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ"

Από τα διηγήματα Έβελιν και Μάθημα μουσικής. Εργασία Π. Μπ. Σύγκριση δύο γυναικών Η ΄Εβελιν είναι ένα καταπιεσμένο κορίτσι που έχει εγκλωβιστεί στη μονότονη καθημερινότητά της, η οποία της δημιουργεί μια τάση φυγής από την οικογένειά της. Έχοντας έντονη την αίσθηση του καθήκοντος, διχάζεται ανάμεσα σε δύο επιλογές. Αυτή της καρδιάς της και την άλλη, της υπόσχεσης που έδωσε. Βιώνει μια εσωτερική σύγκρουση να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό της οικογένειάς της και να αναζητήσει την εσωτερική της ελευθερία και ευτυχία στο πλευρό του Φρανκ. Η μις Μήντοους είναι μία γυναίκα που την ορίζει η προσωπική ζωή της στον επαγγελματικό της χώρο. Ανάλογα με τα συναισθήματά της η συμπεριφορά της διαμορφώνεται και επιδρά στις διαπροσωπικές της σχέσεις. Είναι ευαίσθητη και αφήνεται να παρασυρθεί από προσωπικές καταστάσεις που βιώνει. Προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά της, χωρίς επιτυχία, γιατί κατακλύζεται από ένα συναισθηματικό κυκεώνα. Επιφανειακά οι δυο γυναίκες φαίνονται διαφορετικές, ενώ στην πραγματικότητα έχουν την ίδια ευαισθησία, τις ίδιες ανάγκες για να ευτυχήσουν στη ζωή τους. Αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο στην καθημερινότητά τους, χρησιμοποιώντας το συναίσθημα για να επιλύσουν τα διλήμματά τους. Και οι δύο επηρεάζονται από τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που τους δυσκολεύει την επιβίωσή τους. Τονίζεται η εύθραυστη ισορροπία του γυναικείου συναισθηματικού κόσμου, που προσπαθεί μέσα από τις καθημερινές αντιξοότητες να εκφραστεί και να ανθίσει. Και οι δύο αντιλαμβάνονται την προσωρινή φύση της ευτυχίας, ειδικά σεότι αφορά την γυναικεία φύση που θεωρείται πιο ευάλωτη. Ο φόβος της ελευθερίας και του άγνωστου καθοδηγεί και τις δυο γυναίκες να παίρνουν λανθασμένες αποφάσεις, σε σημείο που να καθορίζεται η συμπεριφορά τους στους γύρω τους, αλλά και της ίδιας της ζωής τους. Η κυριότερη διαφορά τους είναι ότι η Έβελιν αποφασίζει εξαιτίας της υπόσχεσης να παραμείνει σε μία ανάξια ζωή, πληγώνοντας τον Φρανκ και κυρίως τον ίδιο της τον εαυτό. Ενώ η μις Μήντοους εξαιτίας ενός γράμματος που της έχει πληγώσει την αξιοπρέπειά, φέρεται αδιάφορα στους μαθητές της, υποτιμώντας τον εαυτό της.

ΟΜΑΔΑ Α΄: Η ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ανδρέας Λασκαράτος (http://el.wikipedia.org/wiki) Ο Ανδρέας Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι και συγκεκριμένα στην εξοχική τοποθεσία Ριτσάτα, σε μία περίοδο που τα Επτάνησαπερνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία. Από τη φύση του ήταν ενα σπινθηροβόλο πνεύμα, άνθρωπος ιδιαίτερα ανήσυχος, έξυπνος και ετοιμόλογος. Υπήρξε έντονα σατιρικός και αμετακίνητος στις απόψεις του, παραδίδοντας έργα που έρχονται σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του. Το γεγονός ότι δε δίσταζε να εκφράζει ελεύθερα και ανεπηρέαστα τις απόψεις του στηλιτεύοντας την υποκρισία, αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη φυλάκιση, τους διωγμούς και τους αφορισμούς που υπέστη κυρίως από την εκκλησία αλλα και από τους διάφορους θιγόμενους της εποχής του. Έζησε ολόκληρη τη διαδικασία της Ενωσης με την Ελλάδα, και μάλιστα αγωνίστηκε σκληρά με την πέννα του ενάντια στα πιστεύω των ριζοσπαστών για άνευ όρων παράδοση των Ιονίων Νήσωνστην Ελλάδα. Διέμεινε κατά τη διάρκεια των διωγμών του ανά περιόδους στην Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο και το Λονδίνο, ενώ τα τελευταία του χρόνια βρέθηκε στο Αργοστόλι. Ως γόνος πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων, σπούδασε νομικά στο Παρίσι, όμως το επάγγελμα του νομικού το εξάσκησε μόνο όταν είχε οικονομική ανάγκη. Υπήρξε μαθητής του Ανδρέα Κάλβου, ενώ γνώρισε και τον Διονύσιο Σολωμό, κάτι που ασφαλώς επηρέασε τη μετέπειτα πορεία του. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ποίηση, ενώ είναι πιο γνωστός ως λιβελογράφος. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Κοργιαλένειου, από γνωστή και εύπορη οικογένεια του νησιού, με την οποία απέκτησε δύο γιους και εφτά κόρες. Εξέδωσε αρκετές σατιρικές εφημερίδες όπως ο «Λύχνος», καυτηριάζοντας αδιακρίτως την ανηθικότητα, την αδικία, την υποκρισία. Πολλές φορές καταφέρθηκε εναντίον των πολιτικών και της ανικανότητάς τους, ενώ πολέμησε σκληρά τις θρησκευτικές προλήψεις και δοξασίες, κυρίως δε την αυθαιρεσία της θρησκευτικής αρχής. Στις 2 Μαρτίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλλονιάς Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά, αφορίζει τον Ανδρέα Λασκαράτο λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς» και φυσικά το βιβλίο. Ο αφορισμός είχε προαποφασιστεί και συνταχτεί νωρίτερα (φέρει την ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1856)[1]. Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά στις 16 Μαρτίου 1856 αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη Μίλτος Σαχτούρης(http://el.wikipedia.org/wiki) Γεννήθηκε στην κλινική Λούρου στην Αθήνα και ήταν γιος του δικαστικού και νομικού συμβούλου του κράτους, Δημητρίου Σαχτούρη και της Αγγελικής Παπαδήμα. Από το γένος του πατέρα του καταγόταν από την Υδραϊκή οικογένεια των Σαχτούρηδων και ήταν εγγονός του αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού Μιλτιάδη Σαχτούρη και δισέγγονος του ναυμάχου του '21 Γιώργη Σαχτούρη. Όταν ήταν πέντε ετών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Με την επίμονη προτροπή του πατέρα του, το 1937 άρχισε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον Επαμεινώνδα Γονατά. Το 1938 δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Mίλτος Xρυσάνθης ένα διήγημα στο περιοδικό Εβδομάδα. Το 1939 πέθανε ο πατέρας του. Μερικά χρόνια αργότερα (1944), αν και βρισκόταν στο τέταρτο έτος της Νομικής, έκαψε τα βιβλία που διάβαζε, αποφασισμένος να επιδοθεί αποκλειστικά στην ποίηση. Την βιβλιοθήκη του πατέρα του, με τα νομικού περιεχομένου βιβλία, την πούλησε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έπασχε από φυματίωση με αποτέλεσμα για μεγάλο χρονικό διάστημα να παραμείνει καθηλωμένος στο κρεβάτι. Την εποχή του Εμφυλίου υπηρέτησε στον στρατό. Λασκαράτος Ο Λασκαρατος επειδή έζησε σε εποχή που η πατρίδα του ήταν πολιορκημένη αυτό τον επηρέασε αρνητικά στην τέχνη του και εκφράζει τα βιώματα του.Επιθυμεί την ελευθερία και κατηγορεί τους άλλους για υποκρισία και τους λέει να επαναστατήσουν. Σαχτούρης Ο Σαχτούρης χρησιμοποιεί απλή παραστατική γλώσσα και εκφράζει τα συναισθήματα φόβου εξαιτίας του πολέμου που επικρατούσε αυτόν τον καιρό. Γνώμη ομάδας Η ποίηση δεν είναι αποκομμένη από τους ανθρώπους διότι τα ποιήματα είναι επηρεασμένα από τον πόλεμο διότι δεν μπορείς να γράφεις χαρούμενα ποιήματα εννοώ έξω επικρατή πόλεμος. Και από τα συνθήματα τον ανθρώπων τα οποία είναι επηρεασμένα από αυτά που έχουν δει. Προβόδισμα 1)Στο ποίημα παρατηρείτε ομοιοκαταληξία διαφορετική από τις άλλες δηλαδή ο πρώτος στοίχος κάνει ομοιοκαταληξία με τον τέταρτο και ο δεύτερος με τον τρίτο 2) Οι στίχοι έχουν ολοκληρωμένο νόημα Ο στρατιώτης ποιητής : 1)Δεν υπάρχει ομοιοκαταληξία αλλά επανάληψη κάποιων στίχων 2. Οι στοίχοι δεν έχουν ολοκληρωμένο νόημα και κάποια λέξη μπορεί να είναι ένας ολόκληρος στίχος Στο πρώτο ποίημα (του Λασκαράτου) παρατηρούνται στοιχεία παραδοσιακής ποίησης: 1)έχει ομοιοκαταληξία. 2)έχει γνωρίσματα καθαρεύουσας γλώσσας Το δεύτερο ποίημα ( του Σαχτούρη)είναι μοντέρνο διότι: 1) δεν υπάρχει ομοιοκαταληξία 2) η γλώσσα είναι απλή δημοτική 2η ερώτηση Προβόδισμα Το ύφος του είναι σατιρικό και η ποίηση κριτικάρει τα αρνητικά της κοινωνίας. Ο στρατιώτης ποιητής: Η ποίηση επηρεάζεται από τα ιστορικά γεγονότα όπως όταν επικρατεί πόλεμος.Δηλαδή σε περίοδο πολέμου δεν υπάρχει η διάθεση να γραφτεί η ποίηση ούτε να υπάρχει τέχνη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Και τα δύο ποιήματα είναι αυτοαναφορικά.

ΟΜΑΔΑ ΣΤ΄: Η ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Κείμενο 1. Άσκηση 1 (μέρος πρώτο) Στο πρώτο κείμενο το ύφος του ποιητή είναι αυστηρό μα συνάμα και λυπημένο..καταθλιπτικό απογοητευμένο! Ο ποιητής μας,Νίκος Εγγονόπουλος μέσα από το κείμενό του εκφράζει τα συναισθήματά του,και τον θυμό του βασικότερα για τον θάνατο του ταυρομάχου Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα,ο οποίος απέθανε στις 19 Αυγούστου του 1936 στο χαντάκι του Καμίνο Ντε Λα Φουέντε. Καταλάβαίνουμε τον θυμό του ποιητή από όλο το κείμενο αλλά υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες εκφράσεις που τον τονίζουν ιδιαίτερα. Κάποιες από αυτές είναι οι εξής: «μα επί τέλους! Πια ο καθείς γνωρίζει πως από καιρό,και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα,είθισται να δολοφονούν τους ποιητάς!» i) Να γράψετε ένα δικό σας ποίημα παραδοσιακό η μοντέρνο, στο οποίο, όπως και οι παραπάνω ποιητές,θα αναφερθείτεστον ρόλο που εσείς νομίζετε πως η ποίηση διαδραματίζει στη ζωή των ανθρώπων(ατομική εργασία,σχολική τάξη) Το να γράφω για μένα είναι τρόπος ζωής...η ποίηση με ανασταίνει..νιώθω να πετάω σε έναν ουρανό λέξεων και συναισθημάτων! Ποιήση για μέnα είναι η ελευθερία λόγου μα και ο μόνος τρόπος να εκφράσω τα συναισθήματα που κανείς δεν ξέρει.. μαυτόν τον τρόπο νιώθω ελεύθερη..δεν με φοβίζει τίποιτα όσο εχω χαρτί και στυλό.. είναι απλό.. Κάποιοι άθρωποι ίσως να μην καταλαβαίνουν το νόημα της ποίησης,ίσως γιατί δεν το ζουν δεν το έχουν μεσα τους.. Ερώτηση 2. Στο πρώτο ποίημα η άποψη του ποιητή για την ποίηση είναι ότι η ποίηση δεν μας βοηθά να ζούμε μα να πεθαίνουμε..Αυτό προφανώς είναι μεταφορικό. Ίσως θέλει να πει ότι οι ποιητές και η τέχνη γενικότερα πολλές φορές προβάλλουν πράγματα που σε μερικούς δεν αρέσουν, όπως ακριβώς συνέβη με τον Λορκα, γι' αυτό και δολοφονήθηκε. Όμως, η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη... Στο δεύτερο κέιμενο η άποψη του ποιητή για ην ποίηση είναι ότι η ποίση δεν μπορεί να αλλάξει τα καθεστώτα, δεν μπορεί να αφυπνίσει τον λαό, να τον κάνει να επαναστατήσει, να αλλάξει τα πράγματα. Υπάρχουν κάποιες λέξεις ή φράσεις από κάθε ένα κείμενο οι οποίεςε φανερώνουν τον ορισμό της ποίησης.. Στο κείμενο του Ν.Εγγονόπουλου υπάρχουν οι εξής λέξεις οι οποίες μας αποδίδουν τον ορισμό της ποίησης σύμφωνα με τον ποιητή: «η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούν να πεθάνουμε» κλπ

OMAΔΑ Δ΄: Η ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ 1 ΚΑΙ 2: Στο ποίημα του Καρυωτάκη "Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές..."υπάρχει σταυρωτή ομοικαταληξία ,ενώ στου Πατρίκιου ,ο οποίος είναι πιο σύγχρονος ποιητής ,δεν υπάρχει ομοιοκαταληξία. Τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι περιθωριοποιημένοι, από την κοινωνία, ποιητές οι οποίοι δεν είναι αποδεκτοί απο την πλειονότητα λόγω των αμφιλεγόμενων τους ποιημάτων. Σε σύκριση με το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου ,το ποίημα του Κ.Καρυωτάκη είναι πιο παραδοσιακό διότι έχει ομοιοκαταληξία και επίσης είναι μπαλάντα,η οποία είναι αυστηρό μετρικό είδος. Ο ρόλος του ποίηματος του Κ.Καρυωτάκη είναι να τονίσει το γεγονός ότι οι ποιητές είναι ξεχασμένοι γιατί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται πλέον για την ποίηση ,όπως παλιά.Αντίθετα, το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου "Στίχοι 2" προσπαθεί να αφυπνίσει τους ανθρώπους ,μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ,και να τους πείσει πως πρέπει να ‘’ξυπνήσουν’’ και να αντισταθούν.Τα δύο ποιήματα έχουν διαφορετικό ρόλο και περιεχόμενο ,αλλά και τα δύο στοχεύουν στο να παρακινήσουν τους ανθρώπους να ξαναρχίσουν να διαβάζουν ποίηση. Το ποίημα ‘’Σαπφώ:κατθάνοισα δε κείσηι’’ αναφέρεται στους ανθρώπους οι οποίοι δεν ασχολούνταν με την ποίηση και έτσι όταν πέθαναν ήταν άδοξοι και ξεχασμένοι ,σε αντίθεση με τους ποιητές οι οποίοι επειδή έχουν αφήσει έργο στη ζωή τους απέκτησαν υστεροφημία και ήταν αγαπητοί στους ανθρώπους. Το ποίημα ‘’Σαπφώ:κατθάνοισα δε κείσηι’’ ,και το ποίημα ‘’Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές’’ του Κ.Καρυωτάκη, παρουσιάζουν τις αντίθετες απόψεις αφού το πρώτο αναφέρεται στην άποψη ότι οι ποιητές μετά τον θάνατό τους αφήνουν έργο και τους θυμούνται σε αντίθεση με το δεύτερο το οποίο υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο ,πως δηλαδή οι ποιητές ύστερα από τον θάνατό τους μένουν ξεχασμένοι στους τάφους τους.Ακόμη το ποίημα ‘’Στίχος 2’’ του Τίτου Πατρίκιου ,τονίζει ότι η ποίηση ωφείλει να αφυπνίζει το λαό ενώ η Σαπφώ τονίζει ως χαρακτηριστικό της ποίησης την αιωνιότητα και την υστεροφημία. Άρα, υπάρχει μία βασική διαφορά ως προς το περιεχόμενο.

ΟΜΑΔΑ Γ΄: Η ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Κώστας Καριωτάκης “Είμαστε κάτι...” Στο κείμενο του Κώστα Καριωτάκη εντοπίζουμε την πλεκτή ομοιοκαταληξεία στην πρώτη και στη δεύτερη στροφή του ποιηματός του. Ο πρώτος στοίχος κάνει ομοιοκαταληξεία με τον τελευταίο και ο δεύτερος με τον τρίτο. Στις δυο αυτές στροφές υπάρχουν προσωποποιήσεις “στ.2”, μεταφορές “στ.6”, εικόνες “στ.1”, παρομοιώσεις “στ.4 & 6” αλλά και διασκελισμός, αφού το νόημα των στίχων συμπληρώνεται στους επόμενους. Στην τρίτη και τέταρτη στροφή παρατηρούμε ότι υπάρχει μικρότερος αριθμός στίχων διότι το ποίημα είναι μπαλάντα. Σε αυτούς τους στίχους, όπως και στους προηγούμενους, υπάρχουν τα ίδια εκφραστικά μέσα. Στο δεύτερο ποιήμα του Τίτου Πατρίκιου “Οφειλή” δεν υπάρχει καθόλου ομοιοκαταληξεία, αλλά ούτε και εναλλαγή στίχων. 'Οπως και στο πρώτο ποίημα, έτσι και στο ποίημα η “Οφειλή” υπάρχει ποικιλία εκφραστικών μέσων, όπως παρομοιώσεις, μεταφορές κ.α, π.χ “Έτσι σαν δώρο...η ζωή”. Το ποιημά μας: “Σ' ένα χαρτί” Όταν πονέσω κλάψω και στεναχωρηθώ μέσα από ένα χαρτί τα συναισθήματα μου μπορώ να πω τους στίχους της καρδιάς μου μπορω να περιγράψω με λίγες λέξεις μονο τη μοναξιά μου να εκφράσω! Και τα δύο ποιήματα είναι αυτοαναφορικά, εκφράζουν δηλαδή τις απόψεις των ποιητών. Στο πρώτο ποιήμα ο Καριωτάκης αναφέρει από πού συλλαμβάνει την ποίηση του, από πού εμπνέεται (δηλαδή από ότι γίνεται γύρω του και τα αισθήματα που τον εκφράζουν) . Στο δεύτερο ποίημα ο Πατρίκιος εκφράζει τα αισθήματα που του δημιούργησε ο πόλεμος. Θέλει να εκφράσει την υστεροφημία για τα θύματα του πολέμου που μνημονέυει. Στον FRANCIS JAMMES .Είναι το παραθύρι σου κορνίζα που κρατεί βίλες, χωράφια, χιόνια, τον ορίζοντα πλατύ. Στον κήπο ποιήματα σιγά διαβάζεις κάθε Μάη και το γαλάζιο τ’ ουρανού στην υδροχόη κυλάει. Φίλε μου, το σπίτι αρμονικό, θα ξαναρθώ ποτές;... Ποιητηκή συλλογή: ΝΗΠΕΝΘΗ (1921) Ρόλος της ποίησης: Στο παραπάνω απόσπασμα αναφέρετε η άποψη πως την άνοιξη είναι η κατάλληλη εποχή για να διαβάζεις ποίηση, συγκεκριμένα στον κήπο κοιτάζοντας έξω. Ο ποιητής εδώ απευθύνετε σε κάποιον φίλο του που έχει καιρό να δει και έχει νοσταλγήσει!